Հինգերորդ շարասյունը Հայաստանում

Որեւէ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ «իրավապաշտպան» հասարակական կազմակերպությունների գերակշիռ մասը, հատկապես միջազգային տարբեր կառույցների, հիմնադրամների կողմից ֆինանսավորվողները հիմնականում զբաղված են ստացվող դրամաշնորհները վատնելով կամ քողարկված նպատակների վրա ծախսելով, մեր երկրի ներքաղաքական կյանքին միջամտելով, ինչպես նաեւ պետական կառույցները վարկաբեկելով։

Նման գործելաոճով առավել աչքի է ընկնում «Հելսինկյան քաղաքացիական ասամբլեայի» Վանաձորի գրասենյակը՝ իր ղեկավար Արթուր Սաքունցով, որը հանրությանը հայտնի է հիմնականում աղանդավորների պաշտպանությամբ, հայոց բանակի քննադատությամբ ու վարկաբեկմամբ։

Վերջին շրջանում, կենտրոնացնելով ջանքերը հիմնականում բանակի վրա, Սաքունցը կազմակերպում է տարբեր միջոցառումներ, քննարկումներ, ժամանակ առ ժամանակ հանդես է գալիս մերկապարանոց հայտարարություններով։ Այս ամենի նպատակը մեկն է՝ մեր համաքաղաքացիների աչքում վարկաբեկել բանակի ղեկավարությանը, դժգոհություն առաջացնել իշխանության նկատմամբ։

Սաքունցը չի էլ մտածում (կամ գուցե անում է միտումնավոր), որ անընդհատ ու անընդմեջ բանակը վարկաբեկելով՝ դեռեւս չզորակոչված հայ երիտասարդների մեջ նախապես սխալ ու կողմնակալ պատկերացումներ է ձեւավորում ՀՀ զինված ուժերի մասին։ Իսկ դա բացասական ազդեցություն է գործում նրանց հետագա ծառայության վրա, եթե, իհարկե, երիտասարդները քայլեր չեն ձեռնարկում «բանակից ազատվելու» ուղղությամբ։

Իսկ բանակից ազատվելու ուղիներից մեկն էլ աղանդավորական կազմակերպություններին անդամագրվելն է, ինչում շահագրգռված է նաեւ աղանդավորների կարկառուն պաշտպան Սաքունցը, քանի որ միջազգային տարբեր կասկածելի կառույցները դա ֆինանսավորում են առանձին ու առատորեն։

Մեր աղբյուրների փոխանցմամբ, «Բաց հասարակության հիմնադրամ-Հայաստան», կամ առավել հայտնի որպես «Սորոսի հիմնադրամ» կազմակերպությունը միայն 2011թ. ինը ամիսների ընթացքում ՀՀ-ում գործող տարբեր կազմակերպություններին հատկացրել է ընդհանուր առմամբ 1 միլիոն դոլարի դրամաշնորհներ։ Դրանց թվում է նաեւ Ա.Սաքունցի ղեկավարած «Հելսինկյան քաղաքացիական ասամբլեայի» Վանաձորի գրասենյակը, որին հատկացվել է 65 հազար դոլար՝ մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտում ծրագիր իրականացնելու նպատակով։

Այստեղ կա երկու տարբերակ. կամ Արթուր Սաքունցն իր նախաձեռնությամբ, առանց դոնոր կազմակերպության հետ համաձայնեցնելու, զբաղված է ոչ թե մարդու իրավունքների պաշտպանությամբ, այլ հայոց բանակի վարկաբեկմամբ, կամ այդ դրամաշնորհները տրվում են հենց այդ նպատակով։

Փաստորեն ՀՔԱ Վանաձորի գրասենյակն ու Արթուր Սաքունցը դառնում են հայոց բանակի համար վտանգ ներկայացնող գործոններից մեկը։ Օրինակ, Սաքունցն ու նրա ընկերները պարբերաբար հարցումներ են ուղարկում պաշտպանության նախարարություն՝ պահանջելով տրամադրել այնպիսի տեղեկատվություն, որի համար հակառակորդը պատրաստ է շատ բարձր գին վճարել։ Իսկ նախարարության կողմից այդ տվյալները չտրամադրելը Սաքունցը ներկայացնում է որպես տեղեկատվության ազատության եւ մարդու իրավունքների ոտնահարում։

Սրանք բոլորը հանրահայտ փաստեր են, դրանց մասին գիտեն նաեւ Սաքունցին ֆինանսավորում տրամադրող միջազգային կազմակերպությունները։ Աշխատում է «գունավոր» հեղափոխությունների նախապատրաստման հայտնի եռանկյունին՝ հեղափոխական կենտրոններ-միջնորդ հասարակական կազմակերպություններ-միջազգային կազմակերպությունների տեղական գրասենյակներ, որոնց միջոցով էլ գումարը հասնում է Սաքունցի նմաններին՝ երկրում վիճակն ապակայունացնելու եւ քաղաքացիներին սեփական պետության դեմ տրամադրելու նպատակով։

Սրանց միակ նպատակը համապատասխան ֆինանսավորման դիմաց Հայաստանը վարկաբեկելն ու հակաքարոզչություն իրականացնելն է, ինչն արվում է մեծ ծավալով եւ պարբերաբար։

Աղբյուրը՝ http://armworld.am/detail.php?paperid=4214&pageid=129945〈=